Petar Nikolajević Nikić

 Petar Nikolajević Nikić (Nikinci kod Rume, 1772 — Carigrad, oko 1813) bio je vojni oficir, komandant ruskih kozaka u Srbiji i obaveštajac. Poticao je iz rimokatoličke klimentske porodice i vojnu karijeru započeo je u habzburškoj graničarskoj službi. Tokom ratova s Francuskom prelazio je između francuske i austrijske službe, baveći se obaveštajnim radom. Od 1803. godine bio je u ruskoj vojnoj službi, gde je učestvovao u rusko-turskom ratu i bio odlikovan Ordenom Svetog Vladimira. Tokom Prvog srpskog ustanka bio je komandant ruskih kozaka u Srbiji i stekao veliku popularnost među ustanicima. Nakon političkih sukoba i promene savezništva, delovao je kao austrijski agent, a poslednje godine proveo je u Rusiji i Carigradu, gde je i preminuo.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Atanasije Stojković

 Atanasije Stojković (Ruma, 20. 9. 1773 – Harkov, 2. 6. 1832) bio je doktor fizičkih nauka, univerzitetski profesor, naučnik i književnik, jedna od najznačajnijih ličnosti srpske nauke s kraja 18. i početka 19. veka. Osnovno obrazovanje i gramatikalnu školu, ranga niže gimnazije, završio je u Rumi. Školovanje je nastavio u Šopronu i Segedinu, a studije prirodnih nauka završio je na Univerzitetu u Getingenu, gde je stekao doktorat. Zbog naučnog ugleda izabran je za člana Getingenskog učenog društva i Jenskog prirodnjačkog društva. Nakon kraćeg boravka u Rumi, odlazi u Budim, gde 1800. godine objavljuje književna dela u stihovima i filozofski spis Kondor ili otkrovenje egipetskih tain. Godinu dana kasnije objavljuje poučno-sentimentalni roman Aristid i Natalija. U periodu od 1801. do 1803. godine u Budimu izdaje svoje najznačajnije naučno delo Fisika, prostim jezikom pisana za rod srbski, u tri toma. Ovo delo smatra se prvom sistematski napisanom fizikom na srpskom jeziku i jednim od najobimnijih i najznačajnijih ranih naučnih radova iz oblasti prirodnih nauka kod Srba. Pored fizike, knjiga obuhvata i oblasti astronomije, geografije, mineralogije i hemije, što odražava tadašnje široko shvatanje pojma fizike. Naučni i književni rad Atanasija Stojkovića obezbedio mu je ugled u ruskoj naučnoj sredini. Godine 1803. postavljen je za redovnog profesora Univerziteta u Harkovu, gde je u dva mandata obavljao i dužnost rektora (1807–1808, 1811–1813). Za zasluge u nauci odlikovan je Ordenom svetog Vladimira od strane ruskog cara Aleksandra I.

Literatura:

Autor projekta Borislav Stojšić, Znamenite ličnosti Srem od I do XXI veka, Muzej Srema, 2003, Sremska Mitrovica

.

Mihailo Grujović

 Mihailo Grujović (Filipović) (Ruma, oko 1780 – Kragujevac, 2. 1. 1842) bio je sekretar Praviteljstvujućeg sovjeta, sudija i trgovac.  Potiče iz Vrela u Valjevskoj nahiji.Otac Živko bio je ćurčija a majka Ana. Bio je brat Teodora Filipovića – Božidara Grujovića, jednog od najznačajnijih pravnika Prvog srpskog ustanka. Pre dolaska u Srbiju zajedno sa bratom u Sremskim Karlovicima promenio je prezime u Grujović. Mihailo se školovao u Harkovu, a u Srbiju je došao 1805. godine, kada je počeo da radi kao pisar i tumač u Praviteljstvujućem sovjetu. Posle bratove smrti 1807. postao je sekretar Sovjeta i jedan od bliskih saradnika Karađorđa. Učestvovao je u diplomatskim misijama u Bukureštu i Rusiji, a po Karađorđevoj želji 1811. napisao je „Ustavna akta“ kojima je ograničavana vlast ustaničkih vojvoda. Zalagao se za samostalnu Srbiju i često bio u sukobu sa ruskim predstavnicima, koji su ga smatrali frankofilom. Posle sloma Prvog srpskog ustanka prebegao je u Zemun, a potom živeo u Sremskim Karlovcima, Novom Sadu i Adi, gde se bavio trgovinom. U Srbiju se vratio 1834. godine i obavljao više sudskih i upravnih dužnosti u Beogradu, Zaječaru, član Saveta i predsednik Okružnog suda u Kragujevcu. Dopisivao se sa značajnim ličnostima svoga vremena, među kojima su bili Sima Milutinović Sarajlija i prota Mateja Nenadović, a polemisao je i sa Vukom Karadžićem. Umro je u Kragujevcu, gde je i sahranjen.

Izvor: https://www.maticasrpska.org.rs/stariSajt/biografije/biografije_sbr.pdf

Nićifor Ninković

 Nićifor Ninković (Dobrinci kod Rume, 1788 — Požarevac, 1849) bio je berber-hirurg i jedan od najznačajnijih srpskih memoarista 19. veka. Osnovnu školu završio je u Sremu, nakon čega je radio kao pisar pri magistratima. Godine 1807, kao devetnaestogodišnjak, prešao je iz Austrije u tada oslobođeni Beograd. Tokom Prvog srpskog ustanka bio je pisar kod više ustaničkih vojvoda i neposredni svedok ključnih događaja ustaničkog perioda. Učestvovao je u bici kod Nove Varoši 1809. godine, komandovao ustaničkim šancem na Javoru i nalazio se pod komandom Stevana Živkovića u odbrani Deligrada. U Srbiji je boravio do 1812. godine, kada je, razočaran samovoljom ustaničkih starešina, napustio zemlju i otišao u Vlašku, a potom u Carigrad, gde je izučio berberski zanat. Nakon što je preživeo kugu i naučio turski, grčki i vlaški jezik, 1816. godine stigao je u Bukurešt. Tamo je radio kao bolničar kod lekara Konstantina Karakaša. Po povratku u Srbiju 1819. godine otvorio je berbersku radnju u Beogradu. U tom periodu se oženio Kristinom (Hristinom) Forman iz Zemuna, sa kojom je imao tri ćerke. Godine 1822. prešao je u Kragujevac, gde je postavljen za ličnog berberina i lekara kneza Miloša Obrenovića. Na toj dužnosti ostao je četiri godine, baveći se i povremenim lečenjem kneza i njegovih vojvoda. Nakon napuštanja službe kod Miloša, kratko je bio pisar kneza Jovana Obrenovića u Brusnici, a potom je 1829. otvorio berbernicu i kafanu u Smederevu, da bi se kasnije vratio u Beograd. Zbog sukoba sa knezom Milošem, bio je primoran da porodicu prebaci u Zemun, dok je sam 1830. otišao u Vlašku i Tursku. U tom periodu živeo je u velikoj materijalnoj oskudici, radio kao tumač i pokušao da se bavi apotekarstvom. Nakon smrti supruge i jedne ćerke, njegova porodica je dospela u težak položaj. Posle Miloševe abdikacije 1839. godine vratio se u Srbiju i radio u berbernici u Beogradu. Nakon provere znanja, uključen je u sanitetsku službu, gde je učestvovao u vakcinaciji dece protiv velikih boginja. Poslednje godine života proveo je u Beogradu i Požarevcu, gde je i preminuo.Ninfor Ninković je autor jednog od najznačajnijih dela srpske memoarske književnosti — (Žizniopisanija moja), koje je započeo u Smirni. Rukopis je sačuvan u Narodnoj biblioteci Srbije, a delo je 1987. godine prevedeno na poljski jezik.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Konstantin Pantelić

 Konstantin Pantelić (Ruma, 1802 — Donji Tovarnik kod Pećinaca, 1882) bio je slikar. Otac Jovan Pantelić takođe je bio slikar. Konstantin je umetničko školovanje započeo je u ateljeu Arsenija Teodorovića u Novom Sadu, a 1827. upisao se na Akademiju likovnih umetnosti u Beču. Po povratku iz Beč 1830, uz pokroviteljstvo mitropolita Stefana Stratimirovića, počeo je da slika. Uradio je ikonostase za crkve u Kupinovu, Iloku, Adaševcima, Bačincima, Deč a od 1838. radio je u Banatu (Pančevo, Sefkerin, Tomaševac, Sakule i dr.). U to vreme bio je pod uticajem slikarskog stila Konstantina Danilja i bavio se pretežno ikonopisom i retko slikao portrete. Od sredine 19. veka oslanjao se na potvrđena  nazarenska slikarska rešenja, naglašavajući tamnu pozadinu, jasne i čiste boje i dinamičnu kompoziciju.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Jovan Bugarski

Jovan Bugarski (Dobrinci, 1804 – Novi Sad, 8. 9. 1865) bio je inženjer, mernik i kartograf. Rođen je u trgovačkoj porodici. Školovao se na Prešovskom liceju i Peštanskom univerzitetu, gde je 1838. godine stekao merničku diplomu. U Srbiju je došao 1839, a dve godine kasnije dobio je srpsko podanstvo. Posle smene kneza Mihaila 1842. prešao je u Novi Sad, gde je 1846. postao drugi mernik grada.Tokom revolucionarnih događaja službovao je i u Sremskim Karlovcima. Iako je imao problema sa obračunima iz 1849. godine, kasnije mu je omogućeno da nastavi privatnu praksu i rad u državnoj službi. Bavio se geodetskim i kartografskim poslovima, a učestvovao je i u premeravanju spornih delova dunavskog ostrva Kalište 1859. godine. Najznačajnije delo mu je Karta Knjažestva Serbije, završena 1843, a štampana u Beču 1845. godine. Kako u to vreme nije postojala odgovarajuća karta Srbije, bila je zvanično prihvaćena i korišćena u Srbiji. Imao je troje dece.

Izvor:https://www.maticasrpska.org.rs/stariSajt/biografije/biografije_sbr.pdf

Trifun Mladenović

 Trifun Mladenović (Ruma, 1. 2. 1805 – Ruma, 2. 6. 1864) bio je  sudija, političar i plemić. Poticao je iz ugledne trgovačke porodice iz Iriga; porodično predanje vezuje njegove pretke za Veliku seobu, a kasnije su stekli ugarsko plemstvo. Školovao se u Rumi, potom radio kao advokat, a od 1827. je u službi Sremske županije: bio je sudija u Vukovaru (od 1832) i veliki sudija u Irigu (od 1837). Kao vukovarski sudija 1837. bio je delegat na Narodno-crkvenom saboru u Sremskim Karlovcima (izbor mitropolita Stevana Stankovića). U političkim borbama 1840-ih bio je među vodećim ljudima „ilirske partije“ u Sremu i zastupao prava Srba: tražio je redovno sazivanje Sabora, veće učešće pravoslavnog sveštenstva u županijskim skupštinama i uvođenje srpskog jezika u administraciju. Revoluciju 1848. dočekao je kao podžupan i veliki sudija u Vukovaru. Ban Josip Jelačić ga je imenovao za komesara u Sremu, ali je odbio i predložio grofa Petra Pejačevića. Na Majskoj skupštini 1848. izabran je u Glavni odbor Srpske Vojvodine. U Rumi je predsedavao prekom sudu, zatim bio drugi podžupan i predsednik Donjosremskog velikog suda. Nakon 1849. bio je poverenik Vojvođansko-sremskog okruga, potom savetnik suda u Temišvaru, a od 1851. u Beču sudija Kasacionog suda i dvorski savetnik; u vreme Bahovog apsolutizma podneo je ostavku. Održavao je prijateljske veze s Vukom Karadžićem. Sa suprugom Jelenom imao je četvoro dece (Kosta, Petar, Jelena, Ljubica). U izvorima se javlja i kao Trifon ili Trivun.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Adam Molović

Adam Molović (Platičevo kod Rume, 1808 – Vukovar, 29. 12. 1852) bio je srpski pravoslavni sveštenik i istaknuti učesnik Narodnog pokreta 1848. godine, član Glavnog odbora Srpske Vojvodine. Gimnaziju i bogosloviju završio je u Sremskim Karlovcima, gde je stekao znanje latinskog i nemačkog jezika, a za sveštenika je rukopoložen 1832. godine. Službovao je u Platičevu do 1847, nakon čega je premešten u Rumu i postavljen za protoprezvitera. Tokom revolucionarnih zbivanja 1848. predvodio je vernike i sugrađane u Sremu u borbi protiv prougarskih struja, sa značajnom ulogom u političkoj mobilizaciji srpskog stanovništva. Učestvovao je u organizovanju delegature Srema i bio među istaknutim akterima uoči i tokom Majske skupštine, na kojoj je izabran za člana Glavnog odbora Srpske Vojvodine. Kao član Odbora delovao je na području Srema i Sremske vojne granice, gde je radio na organizovanju narodnih odbora, narodne garde i učvršćivanju reda u uslovima oružanih i političkih sukoba. Pored političkog i nacionalnog angažmana, Adam Molin je bio i obrazovan sveštenik i aktivan čitalac savremene književnosti i publicistike. Preminuo je 1852. godine u Vukovaru. Iza sebe je ostavio troje dece i značajan trag u istoriji srpskog pokreta u Sremu sredinom XIX veka.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Jovan Subotić 

 Jovan Subotić (Dobrinci, 30. 1. 1817 — Zemun, 16. 1. 1886) bio je pisac, advokat, političar i jedna od najaktivnijih ličnosti srpskog javnog života 19. veka. Obrazovao se u Karlovcima, Segedinu i Pešti, gde je doktorirao filozofiju (1836) i pravo (1840). Radio je kao advokat i uređivao Letopis Matice srpske. Tokom revolucije 1848. bio je predsednik mitinga u Pešti, član Glavnog odbora u Karlovcima i sekretar srpskog odeljenja na Slovenskom kongresu u Pragu. Posle revolucije živeo je u Beču, Pešti i Novom Sadu, a potom bio sremski podžupan i član hrvatskog sabora, zalažući se za srpsko-hrvatsku slogu. U književnosti se javlja veoma mlad. Objavio je pesničke zbirke „Lira“ (1837) i „Bosilje“ (1843), kao i velike epske spevove među kojima je najpoznatiji „Kralj Dečanski“, nagrađen od Matice srpske. Pisao je i drame („Nemanja“, „Miloš Obilić“, „Zvonimir“), pripovetke i brojne kritike, govore i rasprave. Njegove drame i epske pesme smatraju se najboljim primerom umetničkog približavanja narodnoj epici, a njegov javni rad spajao je kulturni, politički i nacionalni angažman.

Literatura: 

Andra Gavrilović (urednik), Znameniti Srbi 19.veka, Zagreb, 1901

Lukijan Nikolajević 

 Lukijan  (Ljubomir) Nikolajević  (Stejanovci kod Rume, 1817 — Dalj, Slavonija, 16. 9. 1872) bio je episkop gornjokarlovački. Otac Joakim bio je beležnik u Stejanovcima. Lukijan je osnovnu školu završio je u Stejanovcima, Licej u Segedinu, Bogosloviju u Sremskim Karlovcima, a studije filozofije na Univerzitetu u Pešti. Zamonašen je u manastiru Krušedolu i tamo u više navrata obavljao dužnost nastojatelja. Bio je blizak saradnik patrijarha Josifa Rajačića. U činu arhiepiskopskog- mitropolitskog đakona pominje se 1845. kao profesor Karlovačke bogoslovije. Kao protosinđel bio je akutar Patronata Karlovačke gimnazije (1851—1858), a kao beočinski arhimandrit od 1858. član Patronata. Učestvovao je 1861. na Blagoveštenskom saboru u Sremskim Karlovcima. Za gornjokarlovačkog episkopa izabran je kao krušedolski arhimandrit 1865, a u skladu sa tadašnjom praksom državnih vlasti ustoličen 1867. Razvio je živu pastirsko-crkvenu delatnost. Na Crkveno-narodnom saboru 1869/70. imao je ozbiljne nesuglasice sa Svetozarom Miletićem i liberalima, a zatim u svojoj eparhiji s protom Nikolom Begovićem. Bio je, uz Nikolu Grujića, protivnik donošenja novog Saborskog ustrojstva, pa su ga zbog toga napadali u Miletićevoj Zastavi. Neke od svojih odgovora na ove napade publikovao je u Srbskom narodu. Učestvovao je na Saboru 1871, kada se raspravljalo o crkveno-školskim temama, i na Preobraženskom saboru 1872. Zasebno je objavio jednu božićnu poslanicu (Zagreb 1865), a dve je štampao u knjigama Duhovni zbornik: besede crkvenih otaca i naših poznatih propovednika (Novi Sad 1869. i 1870). Imao je osmoricu braće od kojih je Svetozar bio advokat, Vasilije upravnik Patrijaršijskog dobra u Dalju, a Pavle pravnik. Lukijan je preminuo iznenada i sahranjen je u Dalju.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Svetozar Nikolajević

 Svetozar Nikolajević (Stejanovci kod Rume, 1818 — Ruma, 24. 5. 1893) bio je advokat, veliki sudija i političar, jedna od istaknutih javnih ličnosti Rume u drugoj polovini 19. veka. Potiče iz činovničke porodice — njegov otac Joakim bio je beležnik u Stejanovcima. Gimnaziju je završio u Sremskim Karlovcima, nakon čega je upisao studije prava i postao advokat. Savremenici su ga smatrali jednim od najobrazovanijih građana Rume. Govorio je nemački i latinski jezik. Od 1856. godine bio je dugogodišnji član Sirotinjske komisije, opštinskog tela zaduženog za brigu o siromašnima i izbeglicama. Kasnije je postao član Adminitracije fondova škola srpsko-rumskih i jedan od najvećih priložnika. Bio je jedan od vodećih članova Narodne stranke. Godine 1862. potpisivan je u svojstvu velikog sudije. U više navrata bio je predsednik ili član izbornih komisija za izbore na svim nivoima. Godine 1875. izabran je za zastupnika Skupštine Rumske potžupanije. Godine 1892. ubrajao se među najveće poreske obveznike u Rumi. Bio je osnivač Rumsek kasine i član Matice srpske, kao i njen priložnik. Imao je dva sina i tri kćeri. Braća su mu: Lukijan (Ljubomir) episkop gornjokarlovački, Vasilije, upravnik Patrijaršijskog dobra u Dalju i Pavle, pravnik. Svetozar je preminuo 1893. godine u Rumi.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

 

Vasilije Nikolajević

 Vasilije Nikolajević (Stejanovci kod Rume, 1821 — Irig, 10. 1. 1894) bio je advokat i veleposednik. Rođen je u Stejanovcima, gde je njegov otac Joakim bio seoski beležnik. O njegovom formalnom školovanju nema pouzdanih podataka. Imao je osmoro braće, među kojima su se istakli Svetozar, advokat u Rumi, Lukijan (Ljubomir) pravnik i kasnije episkop gornjokarlovački, i Pavle, takođe pravnik. Od 1864. do 1876. godine bio je upravnik Patrijaršijskog dobra u Dalju, gde je uredio posed i raščistio imovinsko-posedovne odnose sa parohijama Srpskih pravoslavnih opština Dalj, Belo Brdo i Borovo. Nakon dugogodišnjih sudskih sporova uspeo je da vrati uzurpirane površine, uvede savremenu organizaciju upravljanja dobrom i pokrene sopstvenu proizvodnju. Za zasluge u ovom radu izabran je za člana Arhidijecezalne konzistorije u Dalju i na toj dužnosti ostao je do kraja 1876. godine.Po povratku u zavičaj postavljen je za kraljevskog javnog beležnika u Irigu. U avgustu 1877. godine kupio je 174 jutra zemlje na ledinama oko Stejanovaca, a manje površine posedovao je i u Irigu, Hopovu i Vrdniku.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Ljubomir Nenadović

 Ljubomir Nenadović (Kraljevci kod Rume, 20. 7. 1837 — Beograd, 26. 3. 1916) bio je lekar, medicinski pisac i istaknuti zdravstveno-prosvetni radnik.Školovao se u Malim Radincima i Sremskim Karlovcima, a medicinu je završio u Pešti 1866. godine kao pitomac Zadužbine Save Tekelije. Usavršavao je ginekologiju u Beču i Berlinu. Skoro četiri decenije radio je kao gradski fizik u Pančevu, a potom kao privatni lekar u Beogradu.Bio je aktivan u Ujedinjenoj omladini srpskoj i učesnik ranog radikalnog pokreta. Za vreme Srpsko-bugarskog rata 1885. radio je kao dobrovoljni lekar i odlikovan Ordenom Svetog Save IV stepena. U Prvom svetskom ratu služio je kao opštinski lekar u Nišu. Nenadović je učestvovao na brojnim međunarodnim medicinskim kongresima i zalagao se za unapređenje školske higijene i telesnog vaspitanja omladine. Bio je inicijator Prvog kongresa srpskih lekara i prirodnjaka (1904) i dugogodišnji član Srpskog lekarskog društva. Pod pseudonimom Sremac N. objavio je popularnu knjigu Kućevni lekar i brojne radove iz preventivne medicine.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Nikola Nedeljković

 Nikola Nedeljković (Klenak kod Rume, 5. 6. 1838 – Klenak, 9. 7. 1907) bio je srpski glumac i jedna od značajnih ličnosti ranog srpskog pozorišta. Pozorišnu karijeru započeo je decembra 1860. godine u družini Jovana Kneževića u Novom Sadu, a od jula 1861. bio je član prvog ansambla tek osnovanog Srpskog narodnog pozorišta.Tokom četrnaest godina scenskog rada tumačio je veliki broj uloga – od ljubavnih i komičnih do dramskih i tragičnih. Sa suprugom Marijom, rođenom Milosavljević, takođe glumicom, usavršavao se u Beču 1869. godine. Pozorišnu scenu napustio je 1875. godine, u punoj umetničkoj snazi, i vratio se u rodni Klenak, gde je do kraja života radio kao opštinski beležnik. Savremenici su ga opisivali kao dostojanstvenog, odmerenog i ozbiljnog umetnika, cenjenog među kolegama i omiljenog kod publike, posebno u dramskim i karakternim ulogama.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Milan Nikolajević 

 Milan Nikolajević (Ruma?, 1851 — Zagreb, 23. 3. 1912) bio je pravnik, pisac i poslanik Crkveno-narodnog sabora. Rođen je 1851. godine, najverovatnije u Rumi. Potiče iz ugledne porodice: otac Svetozar bio je poznati rumski advokat i političar, a majka Milica.Po ugledu na oca, Milan Nikolajević je studirao pravo na Zagrebačkom i Bečkom univerzitetu, gde je i diplomirao. Tokom školovanja bio je član đačke družine „Srbadija“ (1876). Kao potporučnik austrougarske vojske, 1878. godine prijavio se u srpske dobrovoljce i učestvovao u borbama na Drini.Po završetku rata nastanio se u Novom Sadu, gde su mu živele dve udate sestre, i stupio u redakciju lista Zastava. U Novom Sadu je živeo do dobijanja nameštenja u Odeljenju za unutrašnje poslove u Zagrebu, gde je kasnije i penzionisan. Obavljao je dužnost savetnika Kraljevske zemaljske vlade.Na izborima za Crkveno-narodni sabor, održanim u Sremskim Karlovcima u maju 1902. godine, izabran je za poslanika iz Otočca u Gornjokarlovačkoj dijecezi.Pored publicističkog rada u Zastavi, pisao je i feljtone za listove Agramerik i Javor. U tim publikacijama objavio je i pripovetku Četrdeset prosilaca, četrdeset mučenika, koja je naišla na dobar prijem kod čitalaca. Bavio se i preradom pozorišnih komada, koji su izvođeni u Novom Sadu i Vršcu 1896. godine. Govorio je nemački jezik.Njegova rođena sestra, bogata novosadska udovica Ljubica Nikolajević Dimović, drugi put se udala za Simu Matavulja, sa kojim je Milan Nikolajević bio u prijateljskim odnosima. Brat Miloš bio je advokat i narodni poslanik, sestra Julija Polit trgovkinja, a Milica Bela supruga opštinara Stevana Popovića.Milan Nikolajević preminuo je u Zagrebu 1912. godine, a sahranjen je u Rumi.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Miloš Nikolajević

 Miloš Nikolajević (Ruma, 22. 10. 1862 — 17. 11. 1922) bio je istaknuti advokat, politički delatnik i narodni poslanik iz Rume, aktivan u javnom, pravnom i društvenom životu Srema s kraja 19. i početka 20. veka. Rođen je u uglednoj porodici, otac Svetozar bio je advokat, a majka Milica. Pravo je završio u Beču. Profesionalnu karijeru započeo je kao zamenik javnog beležnika 1880. godine. Kao narodni poslanik delovao je u Peštanskom saboru, gde je izabran na Vinkovačkoj listi. Posebno se istakao kao pravni zastupnik Ladislava grofa Pejačevića i ostalih naslednika prilikom prodaje 10.000 jutara zemlje sremskim seljacima 1907. godine. Aktivno je učestvovao u društvenom i humanitarnom životu Rume. Bio je perovođa Srpske ženske dobrotvorne zadruge, kao i predsednik Vatrogasnog društva u Rumi u periodu od 1909. do 1920. godine. Za člana Arhidijecezalne konzistorije Karlovačke mitropolije biran je 1903. i ponovo 1906. godine, ali je početkom 1907. podneo ostavku na tu dužnost. Miloš Nikolajević bio je jedan od značajnih priložnika pri izgradnji Hrvatskog doma u Rumi, svečano otvorenog 1912. godine.U braku sa Jelenom Jokić imao je tri ćerke, kojima su kumovali Ljubica Dimović Matavulj i njen suprug književnik Simo Matavulj. Najmlađa ćerka Mara udala se za Dragišu Bjektića, predsednika Vlade Kraljevine Jugoslavije. Miloš je preminuo 1922. godine.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Dušan Ostojić

 Dušan Ostojić (Ruma, 23. 3. 1877 — Ruma, 31. 1. 1958) bio trgovac, veleposednik i banski većnik. Potekao je iz ugledne trgovačke porodice; otac Jevrem doselio se iz Putinca u Rumu 1866, a majka Eva, rođ. Ćirić. Sa ocem je radio u trgovini. Dušan se 1905. oženio Hedvigom Černolkom, Nemicom iz trgovačke porodice u Rumi. Bavio se žitnim i mešovitim trgovinskim poslovima, a posebno se istakao u trgovini i izvozu žita, radeći sa kapitalom u Beču i kasnije u Kraljevini SHS. Sa Milanom Stojadinovićem, kao načelnikom Ministarstva finansija, sarađivao je u poslovima finansija i otkupa, naročito tokom i posle Prvog svetskog rata. Bio je jedan od najvećih zemljoposednika u Sremu, vlasnik oko 250 jutara zemlje i više nekretnina u Rumi, uključujući zgradu današnje Opštine Ruma. Aktivno je učestvovao u privrednom i društvenom životu: bio je banski većnik za Rumski srez, predsednik vatrogasnog društva i član više udruženja. Odlikovan je ordenima Belog orla V stepena, Svetog Save IV stepena i Jugoslovenskom krunom V stepena.

Literatura: 

Srpski biografski  rečnik 7, Ml- Pan, Novi Sad, 2018.

Slavoljub Vorkapić

 

 Slavoljub Vorkapić Slavko (Dobrinci, 17. 3. 1894 – Mihas, Španija, 20. 10. 1976) bio je filmski reditelj, montažer i slikar. Otac Petar bio je pisar i posednik a majka Sofija rođena Gnjatović. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu, a gimnaziju je pohađao u Sremskoj Mitrovici i Zemunu. Školovao se i na Umetničkoj školi u Beogradu, kao i na Akademiji likovnih umetnosti u Budimpešti. Tokom Prvog svetskog rata boravio je u Francuskoj, gde je nastavio usavršavanje u Parizu i učestvovao na izložbama jugoslovenske umetnosti.Od 1920. godine živeo je u SAD, gde se postepeno okrenuo filmskoj umetnosti. Radio je u Holivudu za kompanije „Paramaunt“, RKO i Metro Goldvin Majer, kao reditelj, montažer i autor čuvenih montažnih sekvenci, po kojima je u filmskoj teoriji ostao poznat po pojmu „Vorkapić sekvenca“. Bio je jedan od pionira moderne filmske montaže u Holivudu.Režirao je i dokumentarne filmove Private Smith of the USA i New Americans, za koje je bio nominovan za nagradu Oskar. U Jugoslaviji je 1955. snimio film Hanka, prikazan na Kanskom festivalu 1956. godine. Predavao je filmsku umetnost u SAD i Beogradu, a njegova predavanja o vizuelnoj prirodi filma svrstala su ga među najznačajnije filmske teoretičare svoga vremena.Bavio se i slikarstvom, a deo njegovih radova čuva se u Muzeju Srema u Sremskoj Mitrovici. Oženio se 1929.godine Denisom Sentus iz Santa Barbare, Amerikankom francuskog porekla i imao je sina i ćerku. Umro je 1976. godine u Španiji.

Izvor: https://www.maticasrpska.org.rs/stariSajt/biografije/biografije_sbr.pdf

https://srpskaenciklopedija.rs/books/slovo-v/page/vorkapic-slavoljub-slavko

 Pavle Bogdanović

 Pavle Bogdanović Paja (Ruma, 31. 7. 1894 – Beograd, 28. 7. 1986) bio je doktor medicine, internista kardiolog, primarijus. Osnovnu školu učio je u Rumi a gimnaziju u Novom Sadu, gde je maturirao 1913. Medicinu je završio u Gracu 1921. Pa do 1923. usavršavao internu medicinu na klinikama u Beču i Gracu. Došao je u Beograd na kliniku za asistenta na predmetu interna propedevtika. Iz porodičnih razloga 1925. prešao je u Novi Sad, radio u Gradskoj poliklinici i bavio se privatnom praksom. Naročito ga je interesovala kardiologija pa je prvi u Vojvodini nabavio elektrokardiograf. Tokom Drugog svetskog rata, kao izbeglica, u Beogradu je u Opštoj državnoj bolnici osnovao Kardiološki odsek i u njemu radio. Posle rata se vratio u Novi Sad, ali se 1949. konačno preselio u Beograd i radio na Internoj klinici A. U Gradsku bolnicu u Zemunu prešao je 1952. i osnovao Kardiološko odeljenje kojem je bio šef do penzije 1962. Smatra se da je naš prvi kardiolog, autor prvih knjiga iz ove oblasti u nas a starije generacije kardiologa naglašavaju, s ponosom, da su njegovi učenici. Objavio je više radova u zemlji i inostranstvu a ističu mu se knjige: Osnove kliničke elektrokardiografije (1947) i Bolesti srca (1957, 1965), koje su veoma dobro ocenjene. Napisao je neka poglavlja u udžbenicima i priručnicima.

Literatura:

Znamenite ličnosti Srema od I do XXI veka, Sremska Mitrovica, 2003.