Srednji vek je trajao od 5. do 15.veka. Rimski grad Sirmium, današnja Sremska Mitrovica, zadržao je svoje staro ime i u ranom srednjem veku. Slovenski oblik imena Srem nastao je od iskvarenog latinskog Sermium i vizantijskog Sermion. Ime Srem postalo je prenošenjem gradskog imena Sirmijum, prvo na njegovu okolinu, a zatim i na čitavu oblast između Save i Dunava. U srednjem veku, pod pojmom Srem u našem narodu podrazumevala se upravo ta oblast. Srednjovekovni Srem- „Sremskom ostrvo“ pripadalo je u rimsko doba provinciji Panonija sekunda koja se od 6. veka naziva Pannonia Sirmiensis. Ona je obuhvatala krajeve severno i krajeve južno od Save. Srednjovekovna županija Srem obuhvatala je samo istočnu polovinu današnje oblasti, od linije Susek-Laćarak, dok je zapadna polovina spadala pod vukovsku županiju. Kako je sa svih strana bio oivičen rekama Dunavom i Savom, izuzev na zapadu gde je taj prostor najuži, Srem je u srednjem veku smatran ostrvom. Do sredine 13.veka bilo je u upotrebi jedino ime Srem za oblast između Save i Drine, današnju Mačvu i Kolubaru. Kada su Mađari obrazovali od ovih krajeva svoju banovinu, nisu je nazvali sremskom već mačvanskom po gradu Mačvi.Tako je raniji mađarski naziv „onostrani Srem“ potpuno potisnuo stariji. Proces supstitucije imena oblasti kod naroda nije odmah bio prihvaćen, tako da je bilo potrebno duže vreme. Međutim proširenjem srpske vlasti do Save, značilo je privremeno ukidanje mačvanske banovine što je imalo za posledicu vraćanja starijeg imena Srem. Srpska vlast u Mačvi nije bila dugog veka. Postojala je podela Srema „ovostrani“ i „onostrani“, kako su u srednjem veku zvali današnji Srem i oblast južno od Save, uz Savu i Kolubaru tj. Mačvu. Tako je mačvanskim ban u nekim spisima nazivan i „sremskim banom“ 1379. godine. Delom Srema u Srbiji Mađari nisu upravljali kao svojom zemljom. Vizantijski istoričar Nikita Honijat piše da Srem po svojim prirodnim bogatstvima predstavlja jednu od najplodonosnijih oblasti Ugarske, a Jovan Kinam beleži da se Zemun nalazi u Sremu, tek od druge polovine 12. veka javlja se Srem kao oblasno ime.
Seoba naroda u Sremu, izvor: Đorđe Bošković, Ruma u prošlosti, istorijski pregled, Ruma, 2011, 4.
Nakon propasti Rimske imperije često su se smenjivali gospodari na području Srema. Njime su se u srednjem veku kretali, prolazili i zaustavljali i vladali, kraće ili duže, a potom odlazili Huni, Goti, Gepidi, Avari, Sloveni, Franci, Bugari, Vizantinci, Ugri, Srbi i Turci. Sirmium je rano osetio udar Atilinih Huna. Posle njegove smrti 453. godine teritorija današnjeg Srema našla se u vlasti Istočnih Gota.
Godine 487/8. došlo je do oružanih sukoba između Istočnih Gota koje je predvodio kralj Teodorih Veliki i sa druge strane bili su Gepidi koji su u ovom slučaju bili pobeđeni. Ipak je tada Srem ostao u posedu Gepida ali ne zadugo. Pred kraj 5. veka Srem je bio poprište borbi između Gota, Gepida i Huna. Godine 504. Istočni Goti su ponovo zauzeli Srem i isterali Gepide. Tada je obnovljen Sirmij ali ni oni ga nisu dugo zadržali. Sirmijskoj oblasti, koja se graničila sa Istočnim Carstvom, bila je posvećena posebna pažnja. Oko 505. godine, u Sirmij se još nalazila gotska vojska. Širenje Gota u oblasti donje Save izazvalo je proteste Vizantije. Neprijateljstva s Vizantijom produžila su se do 510. godine, kada je sklopljen mir. Zapadni prostora između Save i Dunava pripao je Gotima, a istočni deo teritorije sa gradom Basijanom došao je pod vlast vizantijskog cara. Goti su u Sirmijumu kovali srebrni novac, u kojem su imitirali savremeni novac cara Anastasija. Germani su obnovili rad kovnice u Sirmijumu i ovaj novac je bio tada u opticaju u celom Sremu. Gotska vlast je u Sirmijumu i okolini trajala je tri decenije ali su se prilike u istočno-gotskoj državi promenile posle smrti Teodoriha Velikog 526.godine.Tako Srem više nije imao mira, smenjivali su se i gospodari i stanovnici. Naročito mnogo prevrata je bilo u 6. veku. Car Anastasije nastanio je u Srem 512.godine Herule, poganičke Germane iz Skandinavije, veoma hrabre ratnike. U vreme cara Justinijana oni su živeli oko Sirmijuma i Singidunuma. Posle njegove smrti preselili su se na granicu sa Italijom, Srem je opet pripao Gepidima, a Sirmijum je postao političko i vojno središte gepidske države. Ratovi u Justinijanovo vreme učinili kraj gotskoj vlasti na Balkanu, najveći deo Panonije nije vraćen u okviru Istočnog Carstva. Vizantiji je pošlo za rukom da 535. ponovo zauzme Sirmij, ali ga je ubrzo izgubila usled nemarnosti svojih vojskovođa. Grad su ponovo zauzeli Gepidi, i on je postao sedište njihovih vladara. Dolazak Avara doneće pad Sirmija, ubrzo zatim i ostalih gradova na Dunavu. Sukobi između Gepida i Vizantije stalno su postojali ali su 552. godine sklopili ugovor o večnom prijateljstvu. Kada su Avari na poziv Langobarda krenuli na gepidsku državu, Gepidi su se obrati Vizantiji za pomoć, ali bez uspeha. Avari su zajedno sa Langobardima srušili gepidsku državu 567.godine. Langobardi, potom odlaze u Italiju, a istovremeno dolazi do spuštanja Slovena prema jugu, bliže vizantijskoj granici. Još dok je trajala borba između Langobarda i Gepida, vizantijski odredi upali su u Donju Panoniju i osvojili Sirmijum. Pošto je Srem držala Vizantija, Avari su od nje tražili da se preda Sirmij. Za uzvrat su obećali da će pustiti vojsku i stanovnike da slobodno odu i odnesu sve pokretnosti. Car Tiberije II je to odbio sa motivacijom da su Gepidi bili stanovnici a ne gospodari Srema. Avari su bili nezadovoljni ovom odlukom, te su provalili u Srem i oko tri godine opsedali Sirmij. Sve se završilo njegovim padom oko 582.godine i raseljavanjem stanovništva. Avarskim osvajanjem počinje dug i malo poznat periodu u istoriji oblati između Dunava i Save. Već naredne 583. godine Sirmijum je uništen u strahovitom požaru. Stradala je i čitava oblast u kojoj je bilo dosta hrišćanskog stanovništva.To je izazvalo napuštanje Sirmijuma i okoline od znatnog dela hrišćanskog stanovništva koje je bežalo u udaljene krajeve. Godine 616. o Sirmijumu se govori kao gradu koji je nekada postojao, život je verovatno nastavljen ali je naselje izgubilo značaj.
Srbi se prvi put pominju u Podunavlju 630. godine, u oblasti Beograda. Sloveni su se postepeno naseljavali u Sremu. Posle pada Gepidske države naši preci krenuli su sa Avarima (tursko-mongolski nomadi iz srednje Azije) prema zapadu i jugu. Tako su pri osvajanju Sirmija među prvima gradili čamce i pomagali borbu. Koristeći nezgode Vizantije, postepeno su se naselili do 8. veka na severnu polovinu Balkanskog poluostrva, do Jadranskog mora, Albanskih planina sve do ispred Soluna. Srbi su se ovde nastali kao podanici Vizantije. Sa njima, Bugarskom, kasnije i Mađarskom, naši preci su se upuštali u borbu kao ravnopravni partneri. Tako su uspeli za sačuvaju svoje ime i osnuju i stvore državu. Razlike između Srba nastanjenih severno od Dunava i Save i nastanjenih južno od Dunava i Save nisu postojale ili su bile minimalne. Srbi u Sremu primili su hrišćanstvo od misionara istočne crkve. Na to ukazuje kult sv. Dimitrija. Manastir u Mitrovici bio je direktno podređen patrijarhu u Carigradu. U srednjem veku Sirmijum je promenio ime u grad sv. Dimitrija.
Najvažnija utvrđenja u Sremu nalazila su se uz reke Savu i Dunav. Na Savi su se isticala utvrđenja u Kupinovo i Mitrovici, dok se na Dunavu isticalo utvrđenje u Zemunu. Značajno utvrđenje u unutrašnjosti Srema bilo je u Vrdnik, a na Dunavu su se nalazila važna utvrđenja u Slankamenu, Varadinu, Iloku, Šarengradu i Erdutu itd. U sastavu ranofeudalne avarske države nalazio se avarski poglavar Kuber. Ova plemenska zajednica napušta Srem krajem 7. veka i odlazi na jug. Avari su vladali Sremom preko dve stotine godina. Srem je imao najburniju prošlost od svih delova Vojvodine. Naredna dva veka istorija Srema obavijena je velom tame. U istorijskoj literaturi propast Avarskog kaganata vezuje se za franačko-avarske ratove koji su otpočeli 791.godine. Posle uništenja avaraske države u Panoniji veći deo Panoninije do Drave i Dunava pripao je franačkoj državi. Oni su osnovali najverovatnije naselje Manđelos u Sremu. Tragovi franačke epohe ostali su u toponimiji Srema do savremenog doba. Po nekim podacima Sloveni iz Srema pomažu vojskama Karla Velikog, Sirmijum se po prvi put ponovo pominje za vreme franačke vladavine u epitafu akvilejskog patrijarha.
Pojavom Bugara, nad Sremom se nadvila nova opasnost. Pripajanje Sirmijuma i još nekih delova Donje Panonije Omurtagovoj (814-831) državi bilo je posledica oružane intervencije Bugara. Godine 825. Srem osvajaju Bugari i pod njima ostaje sve do smrti cara Simeona 927.godine. Po dogovoru iz 828-30. oblast između Dunava i Save konačno je došla pod vlast Bugara. O istoriji Sirmijuma i okoline za vreme bugarske vladavine malo se zna. Od početka 9. veka Bugarska se znatno proširila prema severozapadu obuhvativši današnju severnu Srbiju sa Braničevom i Beogradom, Srem i deo Slavonije. Bugari u Mitrovici osnivaju hrišćansku episkopiju, za vreme bugarskog vladara Borisa 852-889, a papa Hadrijan II postavio je 869. godine istaknutog misionara Metodija za donjopanonskog episkoga sa sedištem u Sirmijumu koju podređuju Patrijaršiji u Ohridu.
Posle smrti bugarskog cara, Srem zauzimaju Mađari, ali makedonskom caru Samuilu (976-1014) uspeva da im preotme. Kada je Vizantija srušila Samuilovu državu, ona zauzima i Srem (1018.), a sremska episkopija ostaje i dalje pod Ohridskom arhiepiskopijom. Po padu Samuilovog carstva (1018), Sirmij je opet došao pod vizantijsku vlast (car Vasilije II 996-1025), ali je arhiepiskopija pod ohridskom crkvom. U sastavu Ohridske episkopije se posle 1018. našao i episkop Sirmijuma. Carstvo je posle 1020. godine najveću pažnju posvećivalo gradovima, koji su bili centri vojne i političke vlasti i značajan činilac u privrednom životu. Iz ruševina su ponovo oživeli Sirmij. Područje neposredne vizantijske vlasti prostiralo do zapadnih granica episkopija čija su sedišta bila u Sirmiju, Rasu i Prizrenu. Srem je u 11. i 12. veku povremeno bio pod neposrednom vlašću Vizantijskog carstva i praktično neprekidno pod njegovim uticajem. U doba Vizantijske vladavine nad Sremom, izbijaju krstaški ratovi i krstaški pohodi prolaze pored Zemuna i kroz Zemun da preko Beograda produže za Carigrad. Na dunavskoj liniji među najznačajnije tvrđave spada Slankamen, zabeležen još 1072.godine. U periodu krstaških ratova zabeležen je Manđelos pod imenom Frankavila tu se nalazio i manastir.
Novoosnovana srpska država, prostorila se u to doba do Save, i prvi put je došla u sukob sa novom mađarskom državom, za vreme kneza Časlava (930-oko 960). On je ratovao sa Mađarima i prilikom jednog noćnog napada su ga zarobili i utopili u Savi. Posle smrti Vasilija II (1025), Carigrad je zapao u duboku krizu. Posle bitke kod Mancikerta 1071, a za vreme meteža u borbi oko prestola u Vizantiji, Mađari su uspeli za zauzmu Srem. Tada je za katolike u Sremu organizovan Arhiđakonat, koji je bio podređen Kaločkoj biskupiji. Mađari su kao odbranu prema Vizantiji utvrdili grad Zemun. Tako je od razgrađenog beogradskog grada 1124.godine prenet materijal i sagrađen je zemunski grad. Krajem 11.veka Sirmijum je pripadao Ugarskoj. Pod njihovom vlašću Srem je bio organizovan kao pogranično područje Franačke države i nazivan je marka-granica, krajina. Veći deo Markije prvobitno nije imao utvrđene granice, kasnije je pripao Vukovskoj, a manji deo Sremskoj županiji. Tokom 11.veka Ugarska je trpela teške potrese zbog unutrašnjih borbi između Arapadovaca i mešanja nemačkih vladara, ali su njeni odnosi s Vizantijom bili dobri. Relativni mir na južnim granicama pogodovao je privrednom izgrađivanju teritorije današnjeg Srema. Krajem 11.veka u vreme Prvog krstaškog rata Sirmijum je pripadao Ugarskoj.
Sredinom 12.veka Srem se opet našao u središtu pažnje. Izbio je niz vojničkih sukoba koji su bili povezani sa unutrašnjim borbama za ugarski presto. Cilj je bila obnova vizantijske vladavine nad sremskom teritorijom. Poprište ovih ratova bio je mahom donji Srem, pokraj Save i Dunava. Vizantijskih car Jovan II Komnin (1118-1143) ratovao je protiv ugarskog kralja Stefana II (1116-1131) oko 1127/28. godine na istočnim obroncima Fruške gore i u Zemunu. Rat je okončan 1129. godine, a ustanak Srba osuđen je bio na neuspeh. U ratu koji je zahvatio Srem 1151. godine, sam car Manojlo I Komnin predvodio je vojsku. Tada je osvojen Zemun i opustošena čitava oblast između Save i Dunava. Tom prilikom je razoren i sremski dvor ugarske dinastije. Razlog napada vizantijskog cara Manojla na Srem navodi se vojna pomoć koju je ugarski kralj bio uputio Srbima 1150.godine. Zemlja je ostala pusta pa je pitanje povratka zarobljenika bilo predmet međudržavnih pregovora 1152.godine između Ugarske i Vizantije.
Uticaj Srba je bio naročito značajan za vreme kralja Gejze II (1141-61). Dok je kralj bio maloletan zemljom je upravljao njegov ujak Beloš, sin velikog župana Uroša I a brat Jelene žene ugarskog kralja Bele II Slepog (1131-1141). Beloš (bio je ban, a kasnije i palatin, prva ličnost do kralja) je osnovao u Sremu jedan manastir kod današnjeg Banoštora.
Posle smrti Gejze II Manojlo ponovo nastoji da učvrsti svoju vlast u Sremu i u tom cilju koristi odbegle članove dvorske kuće. Pod zaštitom vizantijske vojske kraljevi stričevi Vladislav i Stevan vraćaju se u Srem i uzimaju titulu „sremskog vojvode“ i upravljaju tim područjem. U stalnim sukobima oko prestola Vladislav II izabran je za kralja, a Stevan IV je dobio titulu „mladi kralj“. Po smrti Vladislava kraljevsku titulu preuzeo je Stevan.
U drugoj polovini 12. veka Srem je ponovo bio u poprištu između Vizantije i Mađarske. U leto 1164. osvojili su ga Vizantici. Posle sklapanja mira 1164.godine došlo do napada ugarskog kralja Stefan III na Srem 1165. godine. U ovom periodu od 12.veka otpočinje razvoj gradova u Ugarskoj i jačanje robno-novčanih odnosa a naročito za vreme vladavine kralja Lajoša I (1342-1382). Tada su postojale dve vrste gradova: slobodni kraljevski gradovi, koji su bili neposredno potčinjeni kraljevskoj vlasti i uživali su samoupravu, i gradovi koji su se nalazili na teritoriji krupnih svetovnih i crkvenih poseda, te su bili potčinjeni županijskoj jurisdikciji. Od sremskih gradova položaj kraljevskog grada u to vreme imala je Mitrovica. Ključno mesto u odbrani Srema imao je Zemun, a trgovci su u njemu zabeleženi 1287.godine. Godine 1388. Kupinik je zabeležen kao kraljevski grad, a u 15.veku je sedište srpskih despota. Godine 1166. mađarska vojska je krenula ponovo da zauzme Srem i tako je Vizantiju i gonila sve do Zemuna, gde je izašla kao pobednik. Već naredne godine Vizantijska vojska prodrla je u Srem i potukla Mađare i osvetila se za raniji poraz.
Ugarski kralj Bela III, litografija Jozefa Krihubera, 1828.
Srem je još jedno kratko vreme 1167-1180. potpao pod Vizantiju, da bi potom definitivno pripao Mađarima. Razrešen obaveza prema Vizantiji, kralj Bela III (1172-1196) napao je njene granice. On je već 1181. godine uspeo da potčini svojoj vlasti deo Hrvatske, Dalmaciju i Srem. Prema mišljenju mađarskih naučnika većinu stanovništva južne Ugarske činili su pripadnici pravoslavne vere. U to doba u Sremu naseljeno je nešto Pečenega (selo Bešenovo je po njima dobilo ime) iz porodica muhamedanskih Kalisa tj. Bugara sa Volge. U ratovima 1183. godine, Ugri su zauzeli Sirmij, Beograd i Braničevo. Pod Mađarima Srem je bio podeljen na županije, Sremsku i Vukovsku. U trećem krstaškom ratu 1189. godine kroz Srem je prošlo mnoštvo vojske, a učesnik pohoda je zabeležio u svom dnevniku da su od slavnog carskog grada Sirmijuma ostale samo bedne ruševine. To je bila najveća, a ujedno i poslednja krstaška vojska koja je prošla kroz Srem. Pad Carigrada u ruke krstaša Četvrtog krstaškog rata 1204. godine svodi vizantijski uticaj u Sremu na crkvu i lokalne okvire. Konačno potiskivanje vizantijske vlasti iz dotadašnjih graničnih područja oko Save i Dunava sudbonosno je uticalo na razvoj grada Sirmijuma. Srbi se u ovom periodu nazivaju opštim imenom Sloveni, šizmatici i jeretici. U 13. veku javlja se Kamenica i pripadala je raznim feudalnim porodicama. Banoštor je bio znamenit po manastiru i sremskoj biskupiji. Dalje uz Dunav nalaze se gradovi: Susek, Neštin, Šarengrad, Vučedol, Sotin, Vukovar i Borovo.
Mongolska oluja, koja se 1241–1242. godine obrušila na srednjovekovnu Ugarsku, ostavila je snažne političke, društvene i demografske posledice. Tokom ovog vremena ni područje današnjeg Srema, odnosno oblasti između Dunava i Save koje su u srednjem veku nazivane Markija (Marchia, od reči „marka“, tj. granično područje), nije ostalo pošteđeno. U proleće 1241. godine, Srem je opustošen od strane pripadnika turkičkog naroda Kumana, prethodno naseljenih u Ugarskoj, koji su u osvit mongolske invazije izbegli iz zemlje. Na osnovu raspoloživih izvora ratna dejstva Mongola prilikom njihove invazije na Ugarsku nisu zahvatila područje Srema, tako da je ipak opustošen bio samo od strane Kumana.
Kako su Srbija i Mađarska postali susedi, dolazi do prijateljskih i neprijateljskih odnosa između njih. Srpski vladari želili su da osvoje krajeve naseljene našim stanovništvom i da svoju državu osiguraju prirodnom granicom, Savom i Dunavom. Godine 1268. upao je u mačvansku banovinu Uroš I (1242-76) sa namerom da je osvoji. Mačvom je tada upravljala Ana kći mađarskog kralja Bele IV. Ne zna se tačno šta se desilo vezano za ovaj napad. Narodna pesma kaže da je Uroš zarobio Anu a po dokumentima Uroša su zarobili Mađari. U prvoj polovini 13.veka počelo je plansko proganjanje pravoslavnog stanovništva u Mađarskoj. Tako su 1372.godine dobili franjevci dozvolu da mogu podići sebi manastir i crkvu u Čereviću, u „srpskom kraju“.
U ranom i razvijenom Srednjem veku verske institucije bile su centri kulture i zdravstva, a benediktinci su se posebno bavili lečenjem. Najstariji benediktinski manastir u Sremu bio je Manastir Sv. Dimitrija, osnovan 1057. godine. Od 13.veka počinju da se osnivaju hospitali (bolnice), a prvi u Vojvodini bio je izgrađen u Slankamenu 1325. godine.
Kralj Dragutin i kraljica Katelina, Arilje, 1296. Istorija srpskog naroda, Beograd, 1981.
Pomoću Mađara Dragutin (žena mu je bila Katalina kći Stefana V mađarsko kralja) je u borbi 1267.godine pobedio svog oca i prisilio ga da mu preda presto. Za ovu uslugu bio je u obavezi prema Mađarskoj suprotno srpskoj tradiciji gde je trebalo da bude na strani Vizantije. Zbog svega toga Dragutin je postao nepopularan u Srbiji. Da bi sredio prilike u porodici i državi predao je 1282.godine južni deo bratu Milutinu a severni deo deo Raške ostavio je sebi. Godine 1284. dobio je od svog šuraka mađarskog kralja Ladislava IV Mačvansku banovinu sa Usorom i Solima i na taj način postao Kralj Dragutin „sremski kralj“. Oblast je obuhvatala Mačvu, srpske krajeve uz Savu, Beograd i severoistočnu Bosnu. Pošto su ovi krajevi često nazivani Sremom, Dragutin je zato u izvorima ponekad nazivan „sremski kralj“. Po narodnoj tradiciji njegovo imanje nalazilo se između Karlovaca i Čortanovaca i u blizini je osnovao manastir Remetu. U jednoj povelji iz 1310.godine pominje se pustošenje sremske županije od strane Dragutinovog pristalice, to je svakako nepobitan dokaz da ona nije spadala u „sremsku zemlju“. Dragutinova oblast je imala status od polusamostalne kneževine koja je prerasla u posebnu državu. Kad je kralj Dragutin umro 1316. njegov brat Milutin je pokušao trajno da pridruži centralnoj srpskoj državi ali nije uspeo. Ugarski kralj Karlo ga je potisnuo 1319.godine i obnovni je mačvansku banovinu. Na osnovu povelje iz 1381. i 1428.godine vidi se da je i kod Srba napušeno staro ime Srem. Proterivanje ugarske vojske preko Save nije donelo mir na severnim granicama srpske države, jer je pogranično ratovanje nastavljeno i sledećih godina. U toku 1338. i 1339. godine, ugarski kralj Karlo Robert ratuje protiv Dušana, imajući čak zaštitu papske kurije, koja je nudila oproštaj grehova svim učesnicima u borbi protiv šizmatika. Izgleda da su tih godina i Srbi prelazili Savu i u Sremu vodili borbe protiv Ugara. Posle smrti kralja Lajoša I Anžujca (1382) dolazi do unutrašnjih borbi između njegovih pristalica i njihovih protivnika sa čelu sa hrvatskim velikašima Pavlom i Ivanišem Horvatom i Ivanišem Paližnom. Ivaniš Horvat je bio mačvanski ban i veliki župan Srema pa se njegovo oslonac nalazio u Sremu i Slavoniji. Zbog toga je ovaj kraj bio poprište vojnih dejstava. Borbe su bile u vreme napora Sigismunda Luksemburškog (1387. do 1437.) da se učvrsti na mađarskom prestolu. Njegove pristalice potukle su Ivaniša Horvata kod Čerevića.Turci su upali u Srem 1391.godine, a posle pobede kod Nikopolja 1396. opustošili su Zemun i spalili i raselili Mitrovicu.
Arpatoro (Ruma) se spominje 1323.godine, a Vrdnik je zabeležen 1329.godine i bio je posed kaločkog biskupa i u njemu su se održavali veliki sajmovi. Razne feudalne porodice imale su posede u Sremu. Najveća vlastela u sremskoj županiji bili su Morovići, koji tokom 14. i početkom 15.veka drže gotovo čitav istočni deo ove županije, a središte njihovog poseda je Karom (Karlovci), grad i kaštel. Po izumiranju porodice Morović ovo dobro je podeljeno među porodice Batori, Gereb, Vindgarski, Jakšić i srpske despote. Srem je od dobijanja županijskog uređenja ostao u sastavu sredonjovekovne mađarske države sve do njene propasti 1526.godine. U ovom periodu, po grčkim piscima sremska oblast ili kako su je nazivali „Frangohorion“, ležala je između Dunava i Save. Srem je u periodu od ulaska u sastav mađarske feudalne države do propasti bio prilično bogata i naseljena oblast. Imao je u 14.veku preko 150 zabeleženih naselja, a do kraja 15.veka spominje se 255 sela. Sela su pripadala posedima velikih feudalnih porodica i crkvama. U mađarskim poveljama i drugim dokumentima zabeležena su gotovo sva srednjovekovna naselja ali za mnoga nije ustanovljeno gde su bila smeštena kao što je primer Kuvalo koje se spominje prvi put 1274.godine, a onda je zabeleženo 1418. zajedno sa mestom Kišfalud dok je 1472. beleži kao Kevalo. Naselje je bilo jajastog oblika karakteristično za nomadske narode i privremena naselja. Ovo naselje je veoma kratko trajalo približno nešto više od stotinu godina. Posle obnove Srema, već krajem 14.veka, s juga prodiru novi osvajači-Turci. Tako oblast između Save i Dunava tokom jednog veka, ponovo postaje krvava granica, koju ugarski kraljevi i srpski despoti brane od turske najezde. Za vreme turskog pljačkaškog pohoda 1396. godine, Mitrovčani su preseljeni čak u Brusu u Maloj Aziji.
Literatura:
Mihailo J. Dinić, Srpske zemlje u srednjem veku, Beograd, 1978.
Dr Petar Milošević, Sremu prošlosti, knj.1, 1981.
Miroslava Mirković, Istorija srpskog naroda, prva knjiga, od najstarijih vremena do Maričke bitke (1371), Beograd, 1981.
Sima Ćirković, Istorija srpskog naroda, prva knjiga, od najstarijih vremena do Maričke bitke (1371), Beograd, 1981.
Jovanka Kalić, Istorija srpskog naroda, prva knjiga, od najstarijih vremena do Maričke bitke 1371.Beograd, 1981.
Ljubomir Maksimović, Istorija srpskog naroda, prva knjiga, od najstarijih vremena do Maričke bitke (1371), Beograd, 1981.
Božidar Ferjančić, Istorija srpskog naroda, prva knjiga, od najstarijih vremena do Maričke bitke (1371), Beograd, 1981.
Jovan Maksimović, Zdravstvene prilike u Sremu u 18. i 19.veku, Sveske matice srpske:građa i prilozi za kulturu i društvenu istoriju, sv.16,1986.
Dr Dušan J. Popović, Srbi u Vojvodini 1,1990, Novi Sad.
Mihailo J. Dinić, Iz srpske istorije srednjeg veka, 2003.
Miroslava Mirković, Istorija rimskog grada od 1. do kraja 6. veka,Sremska Mitrovica 2006.
Miloje Vasić, Srem i Fruška Gora u praistoriji, antici i tokom seobe naroda, 2007.
Snežana Božanić, Srem u srednjem veku, Rad muzeja Vojvodine 49, 2007.
Jovanka Kalić, Temelji kulturne istorije Srema- Srednji vek, 2007.
Momčilo Spremić, Srpski despoti u Sremu, 2007.
Aleksandar Uzelac, Mongoli u Sremu (1241-1242):Događaj koji se nije odigrao, Istorijski insitut Beograd, 2022.